Engstigendste Thaise Geesten: 10 Geesten Die Thailand Achtervolgen

Thailand's meest beroemde geest is een tragische heldin. Mae Nak stierf tijdens de bevalling terwijl haar man, Mak, weg was voor oorlog. Toen hij terugkeerde, leefde hij onbewust samen met haar geest, totdat de buren de waarheid onthulden en de chaos volgde. Het verhaal spreekt van felle toewijding, de gevaren van ontkenning, en de kracht van liefde die weigert los te laten. Ontelbare films en tv-dramas vertellen haar verhaal opnieuw, en haar heiligdom bij Wat Mahabut in Phra Khanong trekt constante stromen van bezoekers die om zegeningen, veilige bevallingen en bescherming voor soldaten vragen. Aanbiedingen van speelgoed, kleding en wierook liggen op de altaren, en mensen spreken zachtjes, uit respect. Meer dan alleen een sprongetje van schrik, blijft Mae Nak voortleven omdat ze menselijk is, een herinnering dat verdriet even diep kan achtervolgen als welk monster dan ook. Voor veel Thai is zij de maatstaf voor een goed verteld spookverhaal, een gelijke combinatie van romantiek, angst en diepe culturele herinnering.

De Krasue is nachtmerrie-brandstof voor iedereen met een zwakke maag. Overdag is ze een gewone vrouw, 's nachts zweeft haar hoofd vrij terwijl het een kluwen van gloeiende ingewanden volgt. Ze hunkert naar bloed en rauwe ingewanden, glibberend door ramen of schuren om te feesten. Landelijke verdedigingsmiddelen zijn net zo viscerale als de legende zelf; mensen hangen doornige wijnstokken, ananasbladeren of ruwe takken op om darmen te vangen en haar op afstand te houden. Boeren zeggen dat honden haar als eerste voelen, en vroedvrouwen waarschuwen voor haar smaak voor placenta's. In heel Thailand, Laos en Cambodja delen waarnemingen gemeenschappelijke details, een vage rottende geur, een zachte rode gloed en het geritsel van iets dat niet helemaal vliegt. Moderne horrorfilms houden Krasue in de schijnwerpers, maar oude regels blijven bestaan, houd het huis veilig, vermijd verleidelijke geuren en blijf niet alleen in de buurt van schuren na het vallen van de duisternis. Weinig geesten wekken dezelfde mix van ontzetting en ongeloof.

De Pret is de reus van de Thaise geestenwereld, een mager, torenhoog figuur met een mond zo klein als de oog van een naald. Veroordeeld door karmische schulden dwaalt hij rond nabij tempelgronden en banyanbomen, voor altijd verhongerd omdat hij niet genoeg kan slikken om aan zijn verlangens te voldoen. In het Boeddhistische verhaal belichaamt de Pret hebzucht, disrespect jegens ouders, of misbruik van macht, een morele les verpakt in een angstaanjagende schaduw. Mensen beschrijven een fluitende wind die klinkt als een lange, holle keel, en sommigen beweren dat de geur van begrafenissrook zijn komst aankondigt. Monniken adviseren om goede daden te verrichten, offers te wijden, of te chanten om zulke getroebleerde wezens te verlichten. Kinderen worden gewaarschuwd niet naar heilige dingen te wijzen of wreed te spreken, uit angst dat ze de aandacht van een Pret trekken. Of je het nu ziet als een geest of een spirituele allegorie, de schaal en het verdriet van de Pret maken het tot een van Thailand's meest onvergetelijke specters.

Phi Tai Hong zijn geesten van degenen die plotseling of gewelddadig zijn overleden, in ongevallen, moorden, verdrinkingen of rampen. Van nature rusteloos, wordt aangenomen dat ze bij de plaats van overlijden blijven, wat de reden is dat geïmproviseerde wegaltaren bloeien met wierook, bloemen en flessen rode frisdrank. Mensen vermijden het om luidruchtig te praten in de nabijheid van zulke plaatsen 's nachts en bieden snel hun excuses aan als ze moeten passeren. In volksverhalen hebben deze geesten een scherp temperament en onafgebroken zaken, en eisen ze respect en nagedachtenis. Monniken worden vaak uitgenodigd om te chanten en verdienste over te dragen om hen te kalmeren. Reisigers leren eenvoudige beleefdheden, lachen de doden niet uit, verstoren geen offers en fluiten niet na donker. In tegenstelling tot een enkele genaamde geest, zijn Phi Tai Hong er veel en overal, wat de reden is dat Thai gebroken bruggen, scherpe bochten en diepe vijvers met extra voorzichtigheid benaderen. Vrees hier is niet alleen bijgeloof, het is ook een overlevingsinstinct.

Deel bezetenheidsverhaal, deel kannibalennachtmerrie, Phi Pop zou zeggen dat hij een menselijke gastheer bewoont en zich te goed doet aan inwendige organen, vooral lever en darmen. De legende is het sterkst in Isaan en het Noorden, waar gemeenschappen ooit onverklaarbare aftakelingsziekten op Pop's verborgen verlangens afschoven. Volksverhalen beschrijven exorcismen geleid door een mor phi (geestelijke dokter), muziek van een khaen rietpijp, en dramatische rituelen om de entiteit te verdrijven. Huishoudens vermijden mogelijk het delen van bepaalde voedingsmiddelen of letten op verdacht verlangen. Zelfs vandaag de dag kan de term “Pop” als een ernstige belediging worden gebruikt in plattelandsconflicten. Of je het nu beschouwt als een allegorie voor ziekte en sociale spanning of als een letterlijke roofdier, de angst die het oproept is echt genoeg om bijeenkomsten stil te houden wanneer iemand op mysterieuze wijze ziek wordt. In de kampvuur ranglijst van Thaise horror staat Pop's mix van geheimzinnigheid en wreedheid hoog op de lijst.

Krahang is de nachtelijke tegenspeler van Krasue, een mannelijke geest die de lucht in gaat met een paar winnowing manden als vleugels en een bezem als staart. Hij draagt alleen een lendendoek en wordt beschuldigd van nachtelijke aanvallen of creepy donders op daken in stille dorpen. Sommige verhalen beschrijven Krahang als een gedaanteverwisselende crimineel die jaagt op afgelegen huizen, anderen als een vervloekte man die gedwongen is te vliegen wanneer de maan helder is. Plattelandsgezinnen houden honden, vermijden het buiten drogen van was 's nachts en voegen extra sloten toe aan schuren en keukens als informele bescherming. In tegenstelling tot puur morele fabels, voelt de bedreiging van Krahang fysiek en direct aan, een sluipmoordenaar met een luchtvoordeel. Terwijl moderne straatlantaarns oude angsten hebben verminderd, overleeft zijn legende in tv-soaps en geest-comedyfilms, waar het zien van geweven rijstmanden die door het donker fladderen nog steeds een collectieve rilling en een nerveuze lach oproept.

Nang Tani is de elegante geest die gezegd wordt te wonen in bossen van wilde bananenbomen. Ze verschijnt als een schoonheid in een groene traditionele jurk, vaak onder een volle maan, en staat bekend om haar voorkeur voor vriendelijke mannen terwijl ze ontrouwe of misbruikende mannen straft. Toegewijden binden groene of rode sjerpen om de stammen van bananenbomen ter ere van haar, en soms zie je lippenstift en compacte spiegels achtergelaten als offers. Boeren geven haar 's nachts ruimte en vermijden het om bepaalde bomen te kappen zonder eerst een klein excuus. In verhalen kan ze beschermend, zelfs gul zijn, maar de lijn tussen zegen en vloek is dun. Tani weerspiegelt een oude plattelandscode: respect voor de natuur, respect voor vrouwen, en weet dat charme tanden kan verbergen. Voor reizigers die dwalen langs kanalen en boomgaarden aan de rand van de stad, zijn die stil aan banden gelegde bomen een teken dat je de rand van de levendige folklore van Thailand raakt.

Het spook van de enorme Ta-khian boom (Hopea odorata) wordt zowel gevreesd als vurig courted. Chauffeurs vragen haar om veilige reizen, gokkers smeken om gelukkige nummers en ambachtslieden zoeken haar toestemming voordat ze hout kappen. Rode sjerpen, lange jurken en parfum sieren vaak haar heiligdommen, en toegewijden beloven offers als wensen worden vervuld. Maar disrespect heeft een prijs. Verhalen waarschuwen tegen urineren op heilige stammen, namen graveren of opscheppen na het ontvangen van een gunst. Getuigen beschrijven een adembenemende vrouw in traditionele kledij, soms gezien terwijl ze op een boomstam over het overstromingswater rijdt of nabij waterwegen staat in de uren voor zonsopgang. Ze belichaamt wederkerigheid, geschenken voor geschenken, beleefdheid voor bescherming. Voor buitenstaanders is de boodschap eenvoudig: wanneer je een afgezet boom ziet met rode stoffen en schalen wierook, stap dan wijd en houd je stem laag. Elders kan Mae Ta-Khian luisteren.

Kampeerders in Thaise bossen vertellen huiveringwekkende verhalen over Phi Kong Koi, een eenbenige, kinderlijke geest die door het struikgewas springt en “koi, koi” zingt. Er wordt gezegd dat hij het bloed uit de tenen of hielen van reizigers zuigt die met hun voeten bloot slapen. Traditioneel advies is vreemd praktisch: draag sokken, houd je voeten omhoog, zorg voor een sterk kampvuur en zet je tent niet vlakbij de sporen van wild. Sommige etnologen linken de legende aan waarschuwingen tegen onzorgvuldig kamperen in gebieden met bloedzuigers of roofdieren, maar dat vermindert de angst niet wanneer voetstappen om de tent cirkelen en bladeren op enkelhoogte ritselen. Velen beweren dat de beste verdediging lawaai en aantallen zijn: hike in groepen en zing een beetje tijdens nachtelijke tochten. Of je het verhaal nu gelooft of niet, weinigen Thaise zullen na middernacht een blote voet uit de slaapzak steken in de diepe jungle.

Phi Am is de Thaise naam die vaak gegeven wordt aan een angstaanjagend veelvoorkomende ervaring, slaapverlamming. De geest zou op de borst zitten, adem stelen en slachtoffers op hun plaats houden, soms met mysterieuze blauwe plekken als gevolg. Mannen, vooral soldaten en arbeiders die op hun rug slapen, wordt verteld dat ze het meest in gevaar zijn. Klassieke volksafwehrmaatregelen omvatten het onder de kussensloop stoppen van een klein mes, een bezem aan de voet van het bed plaatsen of beschermende tatoeages dragen die bekend staan als sak yant. In steden heeft de wetenschap het fenomeen opnieuw gekaderd, maar het geloof blijft naast de wetenschap bestaan, en velen mompelen nog steeds een kort gebed of mantra voordat de lichten uitgaan. Als een “geest” vervaagt Phi Am de grenzen tussen het bovennatuurlijke en het psychologische, wat misschien verklaart waarom het zo verontrustend is; het wacht niet op eenzame wegen of in heksenbossen, het bezoekt de enige plek waar je je het veiligst zou moeten voelen, je bed.